นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้มีโอกาสไปดูหนังที่โรงภาพยนตร์..

นานมาก...นาน...จนจำแทบไม่ได้เลยทีเดียว..ว่านานแค่ไหน...

แต่ที่จำได้คือ..มีใครคนสำคัญชวนไปดูหนังเมื่อคืนวันลอยกระทง ปีที่ผ่านมา...

ทั้งที่บอกว่ายังทำงานยังไม่เสร็จ...แต่แล้วก็..มาเซอร์ไพส์...

และพาไปลอยกระทง.....ดีใจที่สุด...เย้ เย้...

(นับเป็นการลอยกระทงในรอบสิบปีก็ว่าได้ที่ได้ลอยกับคนสำคัญ.....)

หลังจากลอยกระทงเสร็จมีคำถาม.....

โดยให้เลือกว่า..จะไปดูหนังกัน...หรือหาข้าวทานแล้วนั่งคุยกันดี....

ทั้ง ๆ ที่คนชวน..ไม่ชอบดูหนังในโรงภาพยนตร์เลยด้วยซ้ำ...

อาจจะเป็นเพราะไม่มีเวลาว่างเว้นจากการงาน....

และอาจจะรวมกับการไม่ชอบที่....ผู้คนมากมาย (มั้ง)

ในวันนั้น...เราเลือกที่จะไม่ดูหนัง...

แต่ไปหาร้านอาหารนั่งฟังเพลงและทานข้าวกันจนดึก...

จำชื่อร้านไม่ได้..แต่เป็นร้านที่..เสียงเพลงดัง...ถึงดังมาก....

จนทำให้เราคุยกันแทบไม่ได้ยิน....

แต่เราก็ยังนั่งคุย..กัน...ไป...ทาน..ไป...จนดึก...

แล้วก็กลับ...อย่างมีความสุข...ในวันลอยกระทง...

.....ช่างเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข...อีกช่วงเวลาหนึ่งจริง ๆ ...

แม้จะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตาม...

ทุก ๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้น...เป็นความทรงจำดี ๆ...

เป็นช่วงเวลาที่เปิ้ลนึกย้อนไปที่ไร...

ก็นั่งอมยิ้มคนเดียวทุกทีซิท่า.....ฮา ฮา...

(แม้บางทีก็แอบคิดว่า...ใครคนนั้นจะจำได้มั้ย..หนอ??)

-------------------------------------------------

เช้าวันอาทิตย์ที่ 3 พ.ค. 52 ....เสียงโทรศัพท์ดังเข้ามา...

Ringtone ...ที่คิดถึง..เพราะรักเธอใช่มั้ย..

.

..ที่อ่อนไหว..ง่ายดายก็เพราะรักเธอจริง  ๆ ....

เปิ้ล  ::  ฮาเหล่....ว่างัย..จิ๊บซี่

จิ๊บ   ::   เปิ้ลวันนี้ทำงานเปล่า...

เปิ้ล  ::  ทำจ๊ะ...เลิกบ่ายโมงสี่สิบ ..มีอาไรเปล่า..

จิ๊บ   ::   ไปหาซื้อเสื้อผ้ากัน...เมโทร...ห้างเปิดใหม่แถวพันธุ์ทิพย์..ไปปะ..

เปิ้ล  ::  ได้..แต่เลิกงานก่อนนะ...ได้ปะ

จิ๊บ   ::   อืม รอได้..เลิกแล้วก็โทรมาแย้วกัน..จะแต่งตัวรอ...

....แล้วหญิงเปิ้ลก็ไปปฏิบัติหน้าที่จนเสร็จภารกิจ..

.

.จนเวลาเลิกงาน...แล้วโทรกลับไปหาคุณนายจิ๊บซี่

เปิ้ล  ::  จิ๊บเลิกงานละ...เอางัย...

จิ๊บ   ::   อืม..ร้อนมากเลยงะ..เอางี้..เปิ้ลนั่ง taxi มารับจิ๊บที่บ้านนะ

.

..เดี่ยวจิ๊บบอกทาง taxi ให้

เปิ้ล  ::  งืม งืม ได้...สรุปไปไหน...นะ

จิ๊บ   ::   ยายเปิ้ล..น้ำเสียงเหมือนไม่ค่อยอยากไปเดิน shopping เลยนะ

เปิ้ล  ::  งืม เหนื่อย ๆ นิดหน่อย..แต่ได้ทั้งนั้น..สบายมาก

จิ๊บ   ::   นั้นเองงี้...ทานไรยัง...ไปดูหนังกันดีกว่า...

เปิ้ล  ::  ยัง....ตามใจ..แต่ตอนนี้หิวมาก...อยากกินข้าว...กะกินไอติมเย็น  ๆ งะ

จิ๊บ   ::   โอเค...นั้นไปดูหนังกัน..ฉันอยากดู ม.3 ปี 4 เรารักนาย...โอเคปะ..

เปิ้ล  ::  โห้...หนังไทย...ดู x-men ไม่ได้เหรอ

จิ๊บ   ::   ไม่เอา...ฉันจะดูหนังไทย...อยากดู...

เปิ้ล  ::  โอเค โอเค...เดี๋ยวเจอกัน...

-------------------------------------------------

สรุป...เราทั้งสองก็ดู “ม.3 ปี 4 เรารักนาย”.....

ระหว่างนั่งดูไป...เปิ้ลก็พยายามจับประเด็นว่าเปิ้ลได้อะไรจากหนังเรื่องนี้..???

และนี้คือบางส่วนที่กล่าวถึงเรื่องราวของหนังเรื่องนี้.....

“ในวันที่ MSN นำคน 2  คนมา “รัก” กัน

“ความรักเกิดขึ้นได้ …แค่คุยกันโดยไม่ต้องเห็นหน้า”

เราจะรู้ได้อย่างไร ? ว่า นี่คือ

 “รักแท้” และ คนที่เรากำลังรักอยู่นั้น เป็นคนที่ “ใช่” จริง ๆ

หนังเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของวัยรุ่น..2 คู่..พี่น้อง...

ฝ่ายหญิงชื่อ..แจง กับจูน..เป็นพี่น้องที่สนิทและรักกันมาก..

ฝ่ายชายชื่อ..นัท กับ ธีร์...(นักเรียนแพทย์ปี 4 )เป็นพี่น้องกัน..

คู่น้อง..นัทและแจง..เล่น msn แล้วเกิดความรัก..รักแบบใส ๆ..แบบเพื่อนกัน..

แล้วอยากไปเจอกัน...โดยคนหนึ่งอยู่ กทม. อีกคนอยู่ ภูเก็ต...

โดยนัทนั่งเครื่องบินเพื่อไปพบแจง...ที่ภูเก็ต..และไปช่วยแจงขายติ่มซำ

แจงได้พานัทไปเที่ยวแหลมพรหมเทพ

.

...โดยบอกว่าจะพามาดูสถานที่ที่สำคัญที่สุด...

โดยบอกว่า..ให้ถึงเวลาสมควรก่อนแล้ว..จะพามาดูอีกครั้งใน 20 ปีข้างหน้า..

(สถานที่แห่งนั้นคือ..สถานที่ที่พ่อแจง..ขอแม่แจงแต่งงาน)

ส่วนคู่พี่...ธีร์ หนุ่มแพทย์เพลบอย..มีสาว ๆ มารุมล้อม..แต่ไม่ได้ชอบใครเลย

เนื่องจากส่วนลึกอยากเจอผู้หญิงที่ไม่เสแสร้ง...สามารถช่วยเหลือตัวเองได้..

จนกระทั้ง..วันหนึ่งธีร์ได้ออกมาจากสถานบันเทิง...และวันนั้นฝนตก..

ธีร์มองข้ามฝั่งถนนไป..เห็นหญิงสาว..กำลังอยู่ในชุดราตรี

.

..และยื่นเปลี่ยนยางที่แตกอยู่..

ทำให้ธีร์เกิดหลงรักทันที...โดยหญิงสาวคนนั้นคือ..จูล..พี่สาวแจง..โดยหารู้ไม่ว่า..

วันที่ธีร์โทรหานัทน้องชาย...ที่ไปภูเก็ตแล้ววันนั้นคนรับโทรศัพท์คือจูลพี่สาวแจง

โดยนายธีร์..ได้ว่าต่าง ๆ นา  ๆ กับจูลไว้ไม่ดี.

.

.ทำให้จูลโกรธโดยยังไม่ทันเจอหน้ากันเลย..

พอรู้ความจริงว่าจูลคือหญิงสาวที่ตัวเองหลงรัก

.

..ก็เกิดคิดว่าจะต้องทำงัยดี..ที่จะขอโทษ

โดยธีร์มีที่ปรึกษาดี..คือป้าแหม่ม (แสดงโดยป้าจุ๊)

 คนไข้ประจำตัวธีร์ที่คอยแนะว่าธีร์ควรทำวิธีไหนที่พิชิตใจสาว....

เรื่องราวน่ารักต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย...ในหนังเรื่องนี้...

มีจุดหักมุม...ที่สามารถทำให้อาจจะเรียกน้ำตาคนที่ Sensitive ได้เลยทีเดียว..

::  ต้องไปติดตามดูกันเอง.....เองนะจ๊ะ....อิอิ.....:: 

-------------------------------------------------

เปิ้ลนั่งดูอย่างตั้งใจจนจบเรื่อง....ถามว่าเปิ้ลประทับใจอะไรในหนังเรื่องนี้...

เปิ้ลกลับไม่ได้ประทับใจในความรักของเด็ก 4 คนนี้...

แต่ก็อาจจะมีบางช่วงที่น่ารักแว๊บ ๆ ..เท่านั้น....

แต่สิ่งที่เปิ้ลประทับใจ..กลับกลายเป็นความน่ารักของ..

 “ครอบครัวนางเอก..ความรักของแม่กับลูก”

แม่และลูกสาวสองคน...ที่แม่ต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน..

เนื่องจากผู้เป็นพ่อได้เสียชีวิตไปตั้งแต่สองสาวยังเยาว์วัย....

แม่ต้องคอยดูแลลูกสาวทั้งสองให้ดี..เป็นคนดี...

โดยที่ทุกครั้งที่แม่พูดถึงพ่อ..แม่จะมีรอยยิ้ม..และเต็มไปด้วยความรัก...เสมอ..

สิ่งที่แม่สอนลูก..ทั้งสองเกี่ยวกับความรักคือ...

“ไม่ว่าจะรักใคร..ให้ถามใจตัวเองก่อน....

และขอให้รักนั้นเกิดมาจากข้างในจิตใจ...และเป็นรักแท้..”

รวมถึงเปิ้ลประทับใจความรัก..ระหว่างพี่กับน้อง..ที่รักและผูกพันกันมาก...

พี่น้องคอยดูแล..เข้าใจกันทุกเรื่อง.....ทั้งยามสุข..ยามเศร้า

จนกระทั้ง..ฉากที่สามารถเรียกน้ำตาให้เปิ้ลได้คือ..

ฉากที่น้องสาวต้องเสียชีวิต............

เพราะพี่สาวขับรถไปรับน้องสาวที่โรงเรียนแล้วขากลับเกิดอุบัติเหตุ..

แล้วพี่สาวรับสภาพไม่ได้ที่น้องต้องเสียชีวิตเพราะตัวเอง....

ฉากที่แม่ร้องไห้แล้วบอกว่า.....

 “ในชีวิตแม่..แม่เสียไจมากที่สุด 2 ครั้ง..ครั้งแรกตอนพ่อของลูกเสียชีวิต....

ครั้งที่สองตอนแจงเสียชีวิต..แล้วตอนนี้แม่กำลังจะเสียจูนไป

.

..จูนคิดว่าแม่จะอยู่ได้งัย...”

ห้วงอารมณ์นั้นเรียกได้ว่า..สะกดความรู้สึกให้อึ้งไปได้เลยทีเดียว...

-------------------------------------------------

....สิ่งที่เปิ้ลแว๊บขึ้นมาในหัวสมอง ณ เวลานั้น...เปิ้ลคิดถึงน้องปอ...

น้องสาวคนเดียวของเปิ้ล....น้องสาวที่เปิ้ลรักที่สุดและห่วงที่สุด...

เปิ้ลกลับนั่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่ออดีต...........

เมื่อประมาณ 7 ปีที่แล้ว...ช่วงเวลาที่น้องปอเริ่มเป็นวัยรุ่นและติดเพื่อน..

น้องปอเถียงแม่..เวลาที่แม่สอน..แม่บ่น..แม่ห่วง...

จำได้วันนั้น..เปิ้ลนั่งฟังน้องปอเถียงกับแม่..เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง..

จนเปิ้ลรู้สึกทนไม่ได้..และเผลอ..ตีน้อง........

จำได้ว่าเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ตีน้อง..

โดยที่น้องปอ..ไม่ต่อสู้..ได้แต่ตะโกนแล้วร้องไห้ว่า.. “เอาเลยตีหนูให้ตายเลย....”

ระหว่างตีเปิ้ลก็พูดว่า.. “ทำไมต้องเถียงแม่..ที่แม่บอกเพราะแม่ห่วงทำไมไม่เชื่อ..

ทุกคนรักน้องปอ....ทุกคนห่วงทำไมไม่เชื่อ”

เปิ้ลตีน้องจนแม่ต้องเข้ามาห้าม...ว่าพอได้แล้ว..

ถามว่าทำไมเปิ้ลต้องตีน้อง...คงเพราะเห็นน้องเถียงแม่แล้วอารมณ์ขึ้น.....

และด้วยความที่ห่วงและรักน้องมาก...ไม่อยากให้ทำแบบนี้

แล้วตัวเปิ้ลเอง..ก็มานั่ง...ร้องไห้...กับการกระทำของตัวเองในวันนั้น....

รู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเองในวันนั้น.....

รู้สึกแย่กับการกระทำที่ใช้อารมณ์ในวันนั้นของตัวเอง...

คืนนั้น..เปิ้ลเอายาหม่องไปทาให้น้องปอ....

แล้ว..พูดกับน้องพร้อมร้องไห้ไปว่า.. “น้องปอพี่ขอโทษนะ”

น้องปอไม่พูดอะไรได้แต่นอนร้องไห้และไม่มองเปิ้ลเลย...

จำได้ว่าหลายวันทีเดียวที่เราไม่ได้คุยกัน...

-------------------------------------------------

...จากวันนั้น..จนวันนี้...น้องปอเรียนจบแล้ว....และน้องปอโตขึ้นมาก

แต่อย่างว่า.. “น้องยังงัยถึงโตแค่ไหน...ก็ยังเป็นเด็กในสายตาเปิ้ล...”

กลับกลายเป็นว่า..ตอนนี้พวกเราสองคนรักกันและห่วงกันมาก...

น้องปอจะทำอะไร..จะคิดถึงเปิ้ลก่อนเสมอ....

มีอะไรก็จะปรึกษา...และขอคำแนะนำจากเปิ้ล...

หลาย ๆ เรื่องเปิ้ลก็สามารถช่วยน้องได้...

แต่ก็ในหลาย ๆ เรื่องเปิ้ลก็ไม่สามารถช่วยน้องได้..

บางครั้ง..เปิ้ลก็มานั่งคิดว่า....เปิ้ลเป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่องเลยถ้าเทียบกับพี่คนอื่น ๆ

โดยที่พี่คนอื่น ๆ สามารถช่วยเหลือน้องในด้านต่าง  ๆ ได้...

เปิ้ลยังไม่มีหลักในชีวิต.....เปิ้ลยังไม่มีกำลังสามารถ..

ช่วยเหลือน้องตามที่น้องต้องการได้..

ในทางกลับกัน...เพื่อน ๆ เปิ้ลหลาย  ๆ คนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน..

เค้ามีโน้นมีนี้....แต่เปิ้ลยังไม่มีอาไรเลย...จริง ๆ ในชีวิต.......

เพื่อนเปิ้ลคนหนึ่งพูดกับเปิ้ลแล้วทำให้เปิ้ลต้องสะอึก..

และกลับมาคิดในคำพูดของเพื่อน...... เพื่อนพูดว่า.....

 “เปิ้ล..คนเรานะ..ถ้าอายุ 35 แล้วยังไม่มีอะไร ก็จะยากที่จะสร้างแล้วนะ”

เป็นคำพูดที่ก้องอยู่ในหัวเปิ้ลตลอดเวลา...ว่า

.

..อืม อาจจะจริง..อีกไม่กี่ปีก็จะถึงแล้ว..

ฉันยังไม่มีอาไรเลยจริง ๆ นะเนี้ย...ทำให้เปิ้ลต้องมานั่งทบทวน...

และเริ่มคิดอยากทำอะไร..ต่อมิอะไรอีกมากมาย...

บางทีเปิ้ลเผลอพูดกับพ่อแม่ว่า...เปิ้ลเนี้ยไม่ได้เรื่องเลยเนอะ

แทนที่ป่านนี้เปิ้ลจะมีอะไรที่ทำให้พ่อแม่อยู่สบาย ๆ ไม่ต้องมาลำบาก..

แต่เปิ้ลก็ยังไม่สามารถมีอะไรได้เลย.....เฮ้อ...

พ่อกับแม่ตอบมาว่า

.

.. “ไม่ต้องคิดมากหรอก..แค่ลูกมีงานทำ...เป็นคนดี..แค่นี้พ่อกับแม่ก็ดีใจแล้ว”

โห้..คำพูดนี้..ยิ่งทำให้เปิ้ลยิ่งคิดไปใหญ่..ว่าต่อไปนี้.

.

.คงต้องคิดสร้างอะไรแล้วแหละ...

...น้องปอมีความฝัน...อยากเปิดร้านรองเท้าส่ง..

.

..น้องปอปรึกษาตลอด..ว่าอยากทำ..

แต่..สิ่งที่ขาดคือปัจจัย..สิ่งที่เปิ้ลบอกน้องปอ...คือ

.

..ขอเวลาพี่ปีหนึ่งนะ...พี่จะหาทุนให้ทำ...

น้องปอ...ก็พยักหน้ารับ....และรอ...รอ...รอ...ว่าเมื่อไหร่พี่สาวคนนี้จะทำได้...เฮ้อ..

..เปิ้ลก็มีความฝัน...อยากมีกิจการอะไรซักอย่าง.....

ตอนนี้เรียกได้ว่า....ในหัวสมอง..มีโครงการโน้น...โครงการนี้...เต็มไปหมด...

และคิดว่าจะต้องทำให้ได้ในปีหน้า....(มั้ง....)

เพื่อจะหารายได้เสริม..ที่จะสามารถช่วยเหลือทางบ้านให้ดีขึ้นได้.....

เพื่อพ่อ..แม่..และน้องจะได้ไม่ลำบาก....เฮ้อ...(ถอนหายใจอีกซักครั้ง)

-------------------------------------------------

อ้าว อ้าว อ้าว....เขียนไปเริ่มเพ้อเจ้อ....อีกแย้ว....ขออภัย...อิอิ..

สรุปคือ...จากหนัง “ม.3 ปี 4 เรารักนาย”...เปิ้ลได้อะไร...???

หนังเรื่องนี้.....ทำให้เปิ้ลย้อนคิดถึงครอบครัว...

ย้อนคิดถึงพ่อกับแม่...ที่แก่แล้ว...และเหนื่อยกับการค้าขาย...

คิดถึงอนาคตของน้องสาว...

และคิดถึงอนาคตของตัวเอง......

....??????.....

-------------------------------------------------

 .....หนึ่งประโยคที่ประทับใจก่อนออกจากโรงหนังคือ...

ถ้าวันหนึ่ง...มีใครสักคนพูดกับเปิ้ลว่า.....

“อยากให้ตอนอายุ 80 ตื่นขึ้นมา...แล้วได้เห็นหน้า.

.

.คุณยายเปิ้ล..แล้วได้นอนกอดข้าง  ๆ จัง”

หุหุ...คงเป็นความฝัน...เพ้อเจอ...คราย..จะมาทนอยู่กับเราได้จนอายุ 80....เนอะ...

-------------------------------------------------

ขอบคุณทุก ๆ กำลังใจที่มอบให้คะ...

ขอบคุณทุกท่านที่นั่งทนอ่าน...เรื่องไร้สาระ...จนจบคะ...... 

ขอบคุณทุกท่านที่ผ่านเข้ามาอ่านแล้วทิ้งข้อความน่ารัก ๆ เอาไว้คะ

ขอบคุณทุกท่านที่ผ่านเข้ามาอ่านแล้วออกไปอย่างเงียบ ๆ ด้วยคะ..

ขอให้พระคุณพ่อ พระคุณแม่ คุ้มครอง.. 

ขอให้พระคุ้มครองทุกคน 

ขอให้ทุกคนมีแต่ความสุขทุกวันคะ